Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Bork Ego vero isti, inquam, permitto. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo.

De bona autem fama-quam enim appellant eÈdoj¤an, aptius est bonam famam hoc loco appellare quam gloriam-Chrysippus quidem et Diogenes detracta utilitate ne digitum quidem eius causa porrigendum esse dicebant;

Nam ista vestra: Si gravis, brevis; Quorum altera prosunt, nocent altera. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Cur id non ita fit? Mihi quidem Homerus huius modi quiddam vidisse videatur in iis, quae de Sirenum cantibus finxerit. Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Cur, nisi quod turpis oratio est? Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Si quae forte-possumus.

Duo Reges: constructio interrete. Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Nec mihi illud dixeris: Haec enim ipsa mihi sunt voluptati, et erant illa Torquatis. Sed fortuna fortis; Efficiens dici potest. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Quod quidem nobis non saepe contingit. Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum?

• Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis.
• Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere.

• Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet.
• Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint.
• Nam quid possumus facere melius?
• Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus;
• At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides.
• Hoc loco tenere se Triarius non potuit.

Sumenda potius quam expetenda. Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune.

Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis.

Si longus, levis;

Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Sunt autem, qui dicant foedus esse quoddam sapientium, ut ne minus amicos quam se ipsos diligant. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Sed nonne merninisti licere mihi ista probare, quae sunt a te dicta? Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Bork Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Ille incendat? Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Venit ad extremum; Omnis enim est natura diligens sui. Idemne, quod iucunde? Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter.

Haec dicuntur fortasse ieiunius; At enim sequor utilitatem. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam. Idemne, quod iucunde? Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Quid me istud rogas? Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Qui est in parvis malis. Disserendi artem nullam habuit.

Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit; Idem adhuc; Sed ego in hoc resisto; Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. Mihi enim satis est, ipsis non satis.

Nec vero intermittunt aut admirationem earum rerum, quae sunt ab antiquis repertae, aut investigationem novarum.

Falli igitur possumus. Sin aliud quid voles, postea. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Sed nunc, quod agimus; Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius.

Itaque ut quisque optime natus institutusque est, esse omnino nolit in vita, si gerendis negotiis orbatus possit paratissimis vesci voluptatibus.

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Hoc loco tenere se Triarius non potuit. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Atque ita re simpliciter primo collocata reliqua subtilius persequentes corporis bona facilem quandam rationem habere censebant; Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Sed quid sentiat, non videtis. Bork Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Bork Ratio quidem vestra sic cogit. Quae sequuntur igitur? Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Easdemne res? Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Si longus, levis. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem.